Ιστορία-Τελικοί

MUNDIAL: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Στο πλαίσιο του αφιερώματός του για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, το Sportena κάνει μια αναδρομή στην ιστορία όλων των Mundial, αλλά και τους τελικούς των 18 προηγούμενων διοργανώσεων.

Μια φορά κι έναν καιρό, περίπου στα 1920, υπήρξε μια ομάδα προνοητικών Γάλλων, καθοδηγούμενη του πρωτοποριακού Jules Rimet, που είχε τη φαεινή ιδέα να οργανώσει τουρνουά για Εθνικές ομάδες από όλο τον κόσμο, κάτι σαν Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Κάπως έτσι, σαν παραμύθι, ξεκινά η ιστορία του FIFA World Cup (Mundial, La Coupe de Monde, Weltmeisterschaft, Παγκόσμιο Κύπελλο, όπως και να το ονομάσει κανείς δεν έχει σημασία), της μεγαλύτερης γιορτής του ποδοσφαίρου.

Το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο γίνεται στην Ουρουγουάη με χίλια μύρια προβλήματα, όπως οικονομικά και πολιτικά. Τελικά το 1929 οριστικοποιείται ο τόπος διεξαγωγής και δίνεται η εντολή στον Γάλλο γλύπτη, Abel Lafleur, να φτιάξει το «Κύπελλο Jules Rimet«, προς τιμή του ιθύνοντα νου αυτής της διοργάνωσης. Το τρόπαιο είναι χρυσό, ζυγίζει περίπου 4 κιλά και έχει ύψος 35 εκατοστά. Απεικονίζει μια φτερωτή μορφή της νίκης και θα υποστεί πολλά βάσανα στα επόμενα χρόνια ζωής του.

Το 1966 το τρόπαιο κλάπηκε από μια έκθεση στο Λονδίνο, αλλά βρέθηκε μερικές μέρες αργότερα από ένα σκύλο ονόματι Pickles σε κάτι θάμνους έξω από την πόλη. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1970, η Βραζιλία στέφεται για τρίτη φορά πρωταθλήτρια και αποκτά το δικαίωμα να το κρατήσει για πάντα. Το 1983 εξαφανίζεται από τα γραφεία της ομοσπονδίας και μέχρι σήμερα αγνοείται η τύχη του. Εικάζεται ότι οι ληστές του το έλιωσαν για να πάρουν το χρυσό.

Η FIFA πάντως είχε ήδη παραγγείλει το 1974 ένα νέο σχέδιο από τον Ιταλό καλλιτέχνη Silvio Gazzaniga, που έφτιαξε το μοντέλο που έχουμε μέχρι σήμερα. «Το Κύπελλο συνδυάζει την εικόνα του σώματος δύο αθλητών την ώρα της νίκης, ενώ οι γραμμές που ξεκινούν από τη βάση απλώνοντας για να αγκαλιάσουν τον κόσμο», είχε σχολιάσει ο ίδιος. Το τρόπαιο φέρει τα ονόματα των 17 νικητών και έχει χώρο μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2038 για τους επόμενους νικητές. Ας δούμε όμως συνοπτικά τι έγινε σε κάθε Mundial…

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ (1930)

To πρώτο Mundial γίνεται στην Ουρουγουάη το 1930 μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Οι περισσότερες Ευρωπαϊκές ομάδες αρνούνται το μακρύ και ακριβό υπερατλαντικό ταξίδι με πλοίο και 13 Εθνικές λαμβάνουν μέρος χωρίς προκριματικά, αλλά με πρόσκληση (!). Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τέσσερις Ευρωπαίοι (Γαλλία, Βέλγιο, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία), που ξεκίνησαν από την Γαλλία στις 21 Ιουνίου έφτασαν στην Ουρουγουάη στις 4 Ιουλίου. Όλη η διοργάνωση γίνεται σε μια πόλη, το Μοντεβίδεο και νικήτρια αναδεικνύεται η διοργανώτρια Ουρουγουάη, κερδίζοντας στον τελικό την Αργεντινή με 4-2. Οι 100.000 στο «Centenario» και χιλιάδες άλλοι συμπατριώτες τους πανηγύριζαν για πολλές μέρες την μεγάλη επιτυχία, ενώ η 31η Ιουλίου θεωρήθηκε τότε Εθνική γιορτή.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 30/7/1930 ΜΟΝΤΕΒΙΔΕΟ – ESTADIO CENTENARIO (93,000 θεατές)
ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ- ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ 4-2
Dorado 12, Cea 57, Iriarte 68, Castro 90 – Peucelle 20, Stabile 37
ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ: Ballesteros, Nasazzi, Mascheroni, Andrade, Fernandez, Gestido, Dorado, Scarone, Castro, Cea, Iriarte
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Botasso, Della Torre, Paternoster, J.Evaristo, Monti, Suarez, Peucelle, Varallo, Stabile, Ferreira, M.Evaristo

ΙΤΑΛΙΑ (1934)

Η 2η διοργάνωση γίνεται στην Ευρώπη και η κάτοχος του τίτλου αρνείται να ταξιδέψει, τη στιγμή που Αργεντινή και Βραζιλία στέλνουν τις «δεύτερες» αποστολές τους. Η Ιταλία, παρακινούμενη από το κοινό της, φτάνει δύσκολα στον τελικό, όπου αντιμετωπίζει την σκληροτράχηλη Τσεχοσλοβακία. Οι φιλοξενούμενοι προηγούνται μέχρι το 82΄ με 0-1, αλλά η Ιταλία ισοφαρίζει και στην παράταση ο αείμνηστος Giuzeppe Meazza κάνει το 2-1 και χαρίζει το τρόπαιο στην «Squadra Azzurra». Στα αξιοσημείωτα το ότι η Ιταλία χρειάστηκε να δώσει προκριματικά (συμπτωματικά με την Ελλάδα), ούσα η μοναδική διοργανώτρια όλων των εποχών που δεν προκρίθηκε απευθείας στα τελικά.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 30/6/1934 ΡΩΜΗ – STADIO PNF (55.000 θεατές)
ΙΤΑΛΙΑ – ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ 2-1
Orsi 82, Schiavio 95 – Puc 70
ΙΤΑΛΙΑ: Combi, Monzeglio, Allemandi, Ferraris IV, Monti, Bertolini, Guaita, Meazza, Schiavio, Ferrari, Orsi
ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ: Planicka, Ctyroky, Zenisek, Kostalek, Cambal, Krcil, Junek, Svoboda, Sobotka, Nejedly, Puc

ΓΑΛΛΙΑ (1938)

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 είναι και το πιο επιτυχημένο μέχρι εκείνο το σημείο. Παρά τη δίνη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου που πλησίαζε, έγιναν καταπληκτικά παιχνίδια με την απουσία πάλι των Λατινοαμερικάνων, πλην Βραζιλίας. Νικήτρια αναδείχτηκε πάλι η Ιταλία, που κέρδισε στον τελικό στο Παρίσι την Ουγγαρία με 4-2. Στα highlight της διοργάνωσης τα τέσσερα γκολ του ξυπόλητου Λεωνίδα στο 6-5 της Βραζιλίας με την Πολωνία. Όταν η «Selecao» έπαιξε στον –τελικά χαμένο- ημιτελικό με την Ιταλία, ο προπονητής της ομάδας άφησε τον Λεωνίδα στον πάγκο, για να ξεκουραστεί για τον τελικό…
ΤΕΛΙΚΟΣ: 19/6/1938 ΠΑΡΙΣΙ – STADE COLOMBES (55.000 θεατές)
ΙΤΑΛΙΑ – ΟΥΓΓΑΡΙΑ 4-2
Colaussi 6, 35, Piola 15, 80 – Titkos 8, Sarosi 70
ΙΤΑΛΙΑ: Olivieri, Foni, Rava, Serantoni, Andreolo, Locatelli, Biavati, Meazza, Piola, Ferrari, Colaussi
ΟΥΓΓΑΡΙΑ: Szabo, Polgar, Biro, Szalay, Szucs, Lazar, Sas, Zsengeller, Sarosi, Vincze, Titkos

ΒΡΑΖΙΛΙΑ (1950)

Ο πόλεμος σταματά τα πάντα και το επόμενο Mundial γίνεται μετά από 12 χρόνια στην Βραζιλία. Στο μεταξύ, ο αντιπρόεδρος της FIFA, Ottorino Barassi, έχει προνοήσει να κρύψει το Κύπελλο σε μια παπουτσοθήκη κάτω από το κρεβάτι του και έτσι το ολόχρυσο τρόπαιο γλιτώνει από τα χέρια των κατακτητών. Η τελική φάση δεν εξελίχθηκε τόσο καλά, αφού πολλές ομάδες που είχαν προκριθεί αποσύρονται, συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας, της οποίας οι παίκτες ήθελαν να παίξουν ξυπόλητοι, αλλά η FIFA δεν τους άφησε! Τελικός δεν προβλέπεται στο πρόγραμμα, αφού γίνεται μια τελική φάση των τεσσάρων με βαθμολογία, όμως τα πράγματα έρχονται έτσι και ο αγώνας Βραζιλίας-Ουρουγουάης την τελευταία αγωνιστική κρίνει τον πρωταθλητή. Η Βραζιλία χρειάζεται έναν βαθμό και προηγείται με 1-0 μπροστά σε 200.000 Βραζιλιάνους στο νεόκτιστο «Maracana». Όμως ο Schiaffino στο 66′ και ο Ghiggia στο 79′ βυθίζουν στο πένθος ένα ολόκληρο έθνος. Η Ουρουγουάη γίνεται για 2η φόρα Παγκόσμια Πρωταθλήτρια και ψάχνει τους Βραζιλιάνους διοργανωτές να της παραδώσουν το Κύπελλο. Αυτοί έχουν χαθεί στον οδυρμό και ο ίδιος ο Jules Rimet βρίσκει τον αρχηγό της Ουρουγουάης και του παραδίδει το τρόπαιο.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 16/7/1950 ΡΙΟ ΝΤΕ ΤΖΑΝΕΪΡΟ – MARACANA (199.854 θεατές)
ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ – ΒΡΑΖΙΛΙΑ 2-1
Schiaffino 66, Ghiggia 79 – Friaca 47
ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ: Maspoli, M.Gonzales, Tejera, Gambetta, Varela, Andrade, Ghiggia, Perez, Miguez, Schiaffino, Moran
ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Barbosa, Augusto, Juvenal, Bauer, Danilo, Bigode, Friaca, Zizinho, Ademir, Jair, Chico

ΕΛΒΕΤΙΑ (1954)

Χαρακτηριστικό του Mundial της Ελβετίας είναι τα πολλά γκολ και τα εντυπωσιακά παιχνίδια, με την Ουγγαρία να παραδίδει μαθήματα ποδοσφαίρου στους αντιπάλους της. Ο Puskas και η παρέα του είναι ήδη Ολυμπιονίκες και εδώ και 28 αγώνες αήττητοι. Η κακόφημη όμως «μάχη της Βέρνης» με τη Βραζιλία, όπου παιζόταν ξύλο σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, αλλά και στη συνέχεια στα αποδυτήρια, αφήνει αποδεκατισμένους τους Ούγγρους ενόψει του τελικού. Εκεί βρίσκουν τη Γερμανία, την οποία έχουν κερδίσει με 8-3 μερικές μέρες νωρίτερα στους ομίλους. Το 2-0 όμως στα πρώτα 8 (!) λεπτά γίνεται 2-3 και το στέμμα πάει στα «Panzer», σε μια από τις μεγάλες εκπλήξεις της ιστορίας των Mundial.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 4/7/1954 ΒΕΡΝΗ – WANKDORF (31.000 θεατές)
Δ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ – ΟΥΓΓΑΡΙΑ 3-2
Morlock 10, Rahn 18, 84 – Puskas 6, Czibor 8
Δ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Turek, Posipal, Kohlmeyer, Eckel, Liebrich, Mai, Rahn, Morlock, O.Walter, F.Walter, Schafer
ΟΥΓΓΑΡΙΑ: Grosics, Buzanszky, Lantos, Bozsik, Lorant, Zakarias, Puskas, Kocsis, Hidegkuti, Czibor, J.Toth

ΣΟΥΗΔΙΑ (1958)

Ο Jules Rimet, ιθύνων νους του Παγκοσμίου Κυπέλλου, πεθαίνει το 1956 σε ηλικία 83 ετών, αλλά το ποδόσφαιρο συνεχίζει την πορεία του με το 6ο Mundial στα γήπεδα της Σουηδίας. Εκεί κάνει την εμφάνισή του ένας εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών όλων των εποχών, ο θρύλος που ονομάζεται Pele. Ο 17χρονος τότε Βραζιλιάνος οδηγεί εκ τους ασφαλούς τη χώρα στην κατάκτηση του πρώτου της τίτλου, πετυχαίνοντας χατ-τρικ στον ημιτελικό με τη Γαλλία (5-2) και άλλα δύο γκολ στον τελικό με τη Σουηδία (5-2). Το Mundial αυτό είναι το πρώτο που μεταδίδεται τηλεοπτικά, ενώ τα 13 γκολ του Γάλου Just Fontaine, αποτελούν ένα απλησίαστο μέχρι σήμερα ρεκόρ.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 29/6/1958 ΣΟΛΝΑ – RASUNDA STADION (49.737 θεατές)
ΒΡΑΖΙΛΙΑ – ΣΟΥΗΔΙΑ 5-2
Vava 9, 30 Pele 55, 89, Zagalo 68 – Liedholm 4, Simonsson 80
ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Gilmar, D.Santos, N.Santos, Zito, Bellini, Orlando, Garrincha, Didi, Vava, Pele, Zagalo
ΣΟΥΗΔΙΑ: Svensson, Bergmark, Axbom, Borjesson, Gustavsson, Parling, Hamrin, Gren, Simonsson, Liedholm, Skoglund

ΧΙΛΗ (1962)

Στους πρόποδες των Άνδεων, η Βραζιλία υπερασπίζεται του τίτλου της, παρά το ότι χάνει τον, ώριμο πλέον, Pele, στο πρώτο παιχνίδι. Η «Selecao» κερδίζει την Τσεχοσλοβακία με 3-1 στον τελικό, καθοδηγούμενη από αστέρες όπως ο Garrincha, o Zagalo και o Zito. Η Τσεχοσλοβακία ήταν η έκπληξη της διοργάνωσης, αποκλείοντας την ισχυρότατη Ουγγαρία στα προημιτελικά και την ταλαντούχο Γιουγκοσλαβία στα ημιτελικά.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 17/6/1962 ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ – ESTADIO NACIONAL (68,679 θεατές)
ΒΡΑΖΙΛΙΑ – ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ 3-1
Amarildo 17, Zito 68, Vava 77 – Masopust 15
ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Gilmar, D.Santos, Mauro, Zozimo, N.Santos, Zito, Garrincha, Didi, Vava, Amarildo, Zagalo
ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ: Schrojf, Tichy, Novak, Pluskal, Popluhar, Masopust, Pospichal, Scherer, Kvasnak, Kadraba, Jelinek

ΑΓΓΛΙΑ (1966)

«Football comes home» έλεγαν οι Άγγλοι στη διοργάνωση του Euro 1996, ενθυμούμενοι την μοναδική επιτυχία του ποδοσφαίρου της χώρας, την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου τριάντα χρόνια νωρίτερα. Οι Βρετανοί, με αρχηγό τον Bobby Moore και προπονητή τον Sir Alf Ramsey, κερδίζουν στον τελικό με 4-2 τη Γερμανία, με το τρίτο γκολ του Geoff Hurst να γίνεται ακόμα και σήμερα θέμα συζήτησης σε ποδοσφαιρικές εκπομπές. Η μπάλα δεν φαίνεται να πέρασε ποτέ τη γραμμή, όμως το «γκολ-φάντασμα», όπως χαρακτηρίζεται σήμερα ήταν αρκετό για να αφήσει την βασίλισσα Elizabeth II να παραδώσει το Κύπελλο στον Bobby Moore. Στις αποκαλύψεις της διοργάνωσης, ο Πορτογάλος Eusebio, πρώτος σκόρερ με 9 γκολ και η Βόρειος Κορέα, που απέκλεισε την Ιταλία και έγινε η πρώτη ασιατική ομάδα που προκρίνεται στον δεύτερο γύρο. Η Βραζιλία αποκλείεται από τον πρώτο κιόλας γύρο, αφού ο Pele δεν μπορεί να αντέξει το σκληρό παιχνίδι των αντιπάλων της και ξανατραυματίζεται.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 30/71966 ΛΟΝΔΙΝΟ – WEMBLEY (96,294 θεατές)
ΑΓΓΛΙΑ – ΔΥΤ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ 4-2
Hurst 18, 98, 120, Peters 78 – Haller 12, Weber 90
ΑΓΓΛΙΑ : Banks, Cohen, Wilson, Stiles, J.Charlton, Moore, Ball, Hurst, R.Charlton, Hunt, Peters
Δ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Tilkowski, Hottges, Weber, Schulz, Schnellinger, Beckenbauer, Haller, Overath, Seeler, Held, Emmerich

ΜΕΞΙΚΟ (1970)

Στο Μεξικό γίνεται το 9ο Παγκόσμιο Κύπελλο, με τον Pele να λαμβάνει κανονικά μέρος παρά τις απειλές του ότι δεν θα ξαναπαίξει σε Mundial. Η διοργάνωση είναι η καλύτερη όλων των εποχών μέχρι τότε, οι νέοι κανονισμοί (κίτρινη, κόκκινη κάρτα και αλλαγές) εφαρμόζονται και η τηλεόραση γίνεται αναπόσπαστο μέρος της. Η Βραζιλία πραγματοποιεί ένα καταπληκτικό τουρνουά (πολλοί χαρακτηρίζουν τη συγκεκριμένη ομάδα ως την κορυφαία όλων των εποχών) και κατακτά για τρίτη φορά το Κύπελλο, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να το κρατήσει κιόλας. Με ηγέτη τον Pele στο τελευταίο του Mundial, η Βραζιλία πλησιάζει το τέλειο, με παίκτες όπως ο Gerson, ο Rivelino, ο Tostao, ο Jairzinho και ο Carlos Alberto. Νωρίτερα γίνονται εκπληκτικά παιχνίδια, όπως αυτό της Γερμανίας με την Αγγλία στα προημιτελικά (Οι Άγγλοι προηγούνται με 2-0 στο 70′, αλλά οι Γερμανοί ισοφαρίζουν και κερδίζουν στην παράταση) και κυρίως ο ημιτελικός της Ιταλίας με την Γερμανίας. Τα «Panzer» ισοφαρίζουν 1-1 στο 90′, προηγούνται με 2-1 στην παράταση, η Ιταλία ανατρέπει το σκορ και προηγείται με 2-3, οι Γερμανοί ισοφαρίζουν και πάλι, αλλά ο Gianni Rivera δίνει την νίκη στο 111′ στην Ιταλία με 4-3. Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, ο Franz Beckenbauer έπαιζε με τον ώμο του να «κρέμεται», αφού τον είχε «βγάλει» σε κάποια προηγούμενη φάση.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 21/6/1970 ΜΕΞΙΚΟ ΣΙΤΙ – ESTADIO AZTECA (107.000 θεατές)
ΒΡΑΖΙΛΙΑ – ΙΤΑΛΙΑ 4-1
Pele 19, Gerson 65, Jairzinho 70, Carlos Alberto 86 – Boninsegna 37
ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Felix, CarlosAlberto, Brito, Piazza, Everaldo, Clodoaldo, Gerson, Jairzinho, Tostao, Pele, Rivelino
ΙΤΑΛΙΑ: Albertosi, Cera, Burgnich, Bertini (Juliano), Rosato, Facchetti, Domenghini, Mazzola, de Sisti, Boninsegna (Rivera), Riva

ΓΕΡΜΑΝΙΑ (1974)

Το «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο» του Johan Cruyff και της παρέας του κάνει την εμφάνιση του στο Mundial της Γερμανίας, με τη διοργανώτρια ωστόσο να στέφεται τελικά νικήτρια. Οι Ολλανδοί κερδίζουν την Αργεντινή με 4-0 και την Βραζιλία με 2-0, όμως δεν μπορούν να ξεπεράσουν την τεχνικά και σωματικά δυνατή Γερμανία, που στέφεται πρωταθλήτρια στο σπίτι της. Στον τελικό οι «Oranje» προηγούνται με 1-0 στο 1ο λεπτό με πέναλτι, χωρίς οι Γερμανοί να έχουν ακουμπήσει μπάλα. Όμως η ιδιοφυΐα του «Kaiser» και η δεινή εκτελεστικότητα του Gerd Muller χαρίζουν στα «Panzer» τον δεύτερό της τίτλο. Μέχρι όμως να φτάσει εκεί, η «Nationalmannschaft» πέρασε από χίλια μύρια κύματα όπως την, ανώδυνη βαθμολογικά, ήττα με 1-0 από την εχθρική τότε Ανατολ-ική Γερμανία. Μετά το παιχνίδι ο Beckenbauer καλεί ως αρχηγός τους συμπαίκτες του σε συμβούλιο και εμφανίζεται αργότερα στην τηλεόραση για να δώσει εξηγήσεις στον κόσμο! Αποκάλυψη του Mundial η Πολωνία, που τερματίζει 3η και ο Gzregorz Lato χρίζεται πρώτος σκόρερ. Στο μεταξύ το τρόπαιο του πρωταθλητή έχει αλλάξει όνομα και μορφή και από Jules Rimet γίνεται «FIFA World Cup».
ΤΕΛΙΚΟΣ: 7/71974 ΜΟΝΑΧΟ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΤΑΔΙΟ (77.833 θεατές)
Δ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ – ΟΛΛΑΝΔΙΑ 2-1
Breitner 25 (πεν.), Muller 43 – Neeskens (πεν.) 1
ΔΥΤ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Maier, Vogts, Schwarzenbeck, Beckenbauer, Breitner, Bonhof, Hoeness, Overath, Grabowski, Muller, Holzenbein
ΟΛΛΑΝΔΙΑ: Jongbloed, Suurbier, Rijsbergen (de Jong), Haan, Krol, Jansen, van Hanegem, Neeskens, Rep, Cruyff, Rensenbrink (R.van der Kerkhof)

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (1978)

Η πολιτική επισκίασε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978. Το ολοκληρωτικό καθεστώς του Στρατηγού Videla στην Αργεντινή, κάνει αρκετές ομάδες σκεπτικές για τη διοργάνωση, όμως τελικά όλοι κάνουν το ταξίδι για την Λατινική Αμερική. Όλοι πλην του Johan Cruyff, που αρνήθηκε να συμμετάσχει λόγω ακριβώς αυτής της πολιτικής κατάστασης. Οι Ολλανδοί είναι και πάλι πολύ καλοί, χάνουν όμως στην παράταση του τελικού από την Αργεντινή με 3-1, με τους Passarella και Kempes (πρώτος σκόρερ) να αναδεικνύονται σε κορυφαίοι παίκτες της διοργάνωσης. Στο 90′ του τελικού, το σουτ του Resenbrink βρίσκει το δοκάρι και στην παράταση η δύναμη της έδρας λυγίζει τους «Oranje». Είχε προηγηθεί βέβαια η σκανδαλώδης νίκη επί του Περού με 6-0, σ’ ένα παιχνίδι όπου η διοργανώτρια χρειάζονται νίκη με διαφορά άνω των τεσσάρων γκολ για να προκριθεί στην επόμενη φάση. Στο τέλος ένα ολόκληρο έθνος ξεχνά τα προβλήματά του και πανηγυρίζει την μεγάλη επιτυχία.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 25/6/1978 ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ – ESTADIO MONUMENTAL (77.260 θεατές)
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ – ΟΛΛΑΝΔΙΑ 3-1
Kempes 38, 105, Bertoni 115 – Nanninga 80
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Fillol, Olguin, L.Galvan, Passarella, Tarantini, Ardiles (Larrosa), Gallego, Kempes, Bertoni, Luque, Ortiz (Houseman)
ΟΛΛΑΝΔΙΑ: Jongbloed, Jansen (Suurbier), Brandts, Krol, Poortvliet, Haan, W.van der Kerkhof, Neeskens, R.van der Kerkhof, Rep (Nanninga), Rensenbrink

ΙΣΠΑΝΙΑ (1982)

Το μεγάλο φαβορί πριν το Mundial της Ισπανίας ονομάζεται Βραζιλία. Με παίκτες όπως ο Zico, o Socrates και o Falcao, η «selecao» μοιάζει αχτύπητη. Οι Βραζιλιάνοι όμως μένουν έξω από την απίστευτη Ιταλία και τον Paolo Rossi (χατ τρικ σε εκείνο το παιχνίδι) στο θρυλικό 3-2 στον δεύτερο γύρο. Η Ιταλία κατέκτησε και το τρόπαιο στη συνέχεια, γινόμενη έτσι η δεύτερη ομάδα που στέφεται τρεις φορές Παγκόσμια Πρωταθλήτρια, με τον Rossi να χρίζεται πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Αρχηγός της «Squadra Azzura» ο 40χρονος Dino Zoff που παρέλαβε τα Κύπελλο από τα χέρια του βασιλιά της Ισπανίας, Juan Carlos.
Το κορυφαίο παιχνίδι όμως είναι ο ημιτελικός ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία. Ο κανονικός αγώνας λήγει 1-1 και οι Γάλλοι του Michel Platini προηγούνται με 3-1 στην παράταση, δείχνοντας ότι καθαρίζουν το παιχνίδι. Η «Nationalmannschaft» επιστρέφει και πραγματοποιεί την πιο φημισμένη ίσως από τις πολλές της ανατροπές, ισοφαρίζοντας σε 3-3 και παίρνοντας τελικά την πρόκριση για τον τελικό στα πέναλτι.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 11/71982 ΜΑΔΡΙΤΗ – SANTIAGO BERNABEU (90.000 θεατές)
ΙΤΑΛΙΑ – ΔΥΤ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ 3-1
Rossi 56, Tardelli 68, Altobelli 80 – Breitner 82
ΙΤΑΛΙΑ: Zoff, Cabrini, Scirea, Gentile, Collovati, Oriali, Bergomi, Tardelli, Conti, Rossi, Graziani (Altobelli)(Causio)
Δ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Schumacher, Kaltz, Stielike, K-H Forster, B.Forster, Dremmler (Hrubesch), Breitner, Briegel, Littbarski, Fischer, Rummenigge (H.Muller)

ΜΕΞΙΚΟ (1986)

Η μορφή του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 είναι ο Diego Armando Maradona, που οδηγεί εκ τους ασφαλούς της Αργεντινή στην κατάκτηση του δεύτερου τίτλου της. Πότε με τα εκπληκτικά του γκολ (το δεύτερο στον προημιτελικό με την Αγγλία, όπου ξεκινώντας από το κέντρο πέρασε όλη την ομάδα, θεωρείται από τα καλύτερα όλων των εποχών) και πότε με τα τερτίπια του (το περίφημο «χέρι του Θεού» στον ίδιο αγώνα), ο Maradona αναγνωρίστηκε διεθνώς ως ένας από τους κορυφαίους παίκτες στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο «Diegito» δεν σκόραρε στον τελικό με την Γερμανία μπροστά σε 120.000 φιλάθλους στο «Estadio Azteca», όμως οι συμπαίκτες του φρόντιζαν να μετατρέπουν σε γκολ τις πάσες του στο τελικό 3-2.
Η Γαλλία των Platini, Giresse και Tigana σταμάτησε πάλι στα ημιτελικά από την Γερμανία, αφού πρώτα είχε αφήσει έξω την κάτοχο του τίτλου, Ιταλία, και την Βραζιλία στα πέναλτι. Αξίζει να σημειωθεί ότι η διοργάνωση επρόκειτο να διεξαχθεί στην Κολομβία, η οποία όμως δήλωσε το 1983 ότι δεν μπορεί να αντέξει το βάρος ενός τέτοιου γεγονότος. Το Μεξικό ήταν έτοιμο και ανέλαβε το Mundial, όμως ένας τρομερός σεισμός άφησε πίσω του 20.000 νεκρούς και έθεσε σε κίνδυνο τη διοργάνωση. Τα γήπεδα ωστόσο δεν είχαν επηρεαστεί και το 13ο Παγκόσμιο Κύπελλο έγινε κανονικά.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 29/61986 ΜΕΞΙΚΟ ΣΙΤΙ – ESTADIO AZTECA (114.590 θεατές)
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ – ΔΥΤ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ 3-2
Brown 21, Valdano 55, Burruchaga 84 – Rummenigge 73, Voller 81
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Pumpido, Cuciuffo, Brown, Ruggeri, Olarticoechea, Batista, Giusti, Enrique, Burruchaga (Trobbiani), Maradona, Valdano
Δ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Schumacher, Brehme, K-H Forster, Jakobs, Briegel, Eder, Matthaus, Magath (Hoeness), Berthold, Allofs (Voller), Rummenigge

ΙΤΑΛΙΑ (1990)

Ένα από τα χειρότερα ίσως Mundial όλων των εποχών διεξάγεται σε μερικά από τα καλύτερα γήπεδα του κόσμου στην Ιταλία. Η Γερμανία αναδεικνύεται άξια νικήτρια για τρίτη φορά στην ιστορία της, κερδίζοντας την Αργεντινή με 1-0, σ’ ένας από τους πιο μέτριους τελικούς. Και λέμε άξια, γιατί καμιά άλλη ομάδα δεν έδειχνε ικανή να πάρει το τρόπαιο. Η Αργεντινή έφτασε στον τελικό χάρη στις εμπνεύσεις του Maradona και κυρίως τις επεμβάσεις του «αναπληρωματικού» τερματοφύλακα Sergio Goycochea. Ο Goycochea ήταν ο ήρωας του αγώνα με τη Βραζιλία (1-0) και ο πρωταγωνιστής στη διαδικασία των πέναλτι, τόσο στον προημιτελικό με την Γιουγκοσλαβία, όσο και τον ημιτελικό με την Ιταλία. Η δε διοργανώτρια χώρα δεν είχε τη φρεσκάδα των προηγουμένων ετών και έφτασε στα ημιτελικά χάρη στα γκολ του «άσημου» Toto Schillaci. Η «Nationalmannschaft» είχε μεγάλες προσωπικότητες στη σύνθεσή της (Matthaus, Brehme, Klinsmann, Kohler, Voller) και στον πάγκο της τον «Kaiser» Franz Beckenbauer, στοιχεία ικανά να της δώσουν την πρωτιά.
Μία από τις οάσεις της διοργάνωσης το απίστευτο Καμερούν, που έφτασε στα προημιτελικά και ένα βήμα από τα ημιτελικά (αποκλείστηκε από την Αγγλία στην παράταση), με τον 38χρονο Roger Milla να βγαίνει από την ναφθαλίνη και να κάνει εκπληκτικά παιχνίδια. Παιχνίδι προς ανάμνηση αυτό της πρεμιέρας με την κάτοχο του τίτλου Αργεντινή, το οποίο τα «αδάμαστα λιοντάρια» κέρδισαν με 1-0.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 8/71990 ΡΩΜΗ – OLIMPICO (73.603 θεατές)
Δ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ – ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ 1-0
Brehme (πεν.) 85
Δ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Illgner, Brehme, Kohler, Augenthaler, Buchwald, Berthold, (Reuter), Hassler, Littbarski, Matthaus, Klinsmann, Voller
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Goycoechea, Ruggeri (Monzon), Simon, Lorenzo, Serrizuela, Sensini, Burruchaga (Calderon), Basualdo, Troglio, Dezotti, Maradona

Η.Π.Α. (1994)

Σαφώς καλύτερο, αλλά με ακόμα χειρότερο τελικό το Mundial του 1994. Στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών, των οποίων οι κάτοικοι γνώριζαν καλύτερα τι είναι η ελληνική φέτα παρά το ποδόσφαιρο, παίχτηκε καλό ποδόσφαιρο και οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μία την άλλη. Παγκόσμια Πρωταθλήτρια αναδείχτηκε η Βραζιλία, που επικράτησε στα πέναλτι της Ιταλίας με 3-2, μετά από ένα «ξερό» 0-0, κατακτώντας για τέταρτη φορά τον τίτλο, η μοναδική ομάδα που τα έχει καταφέρει. Στην ιστορία έχει μείνει το χαμένο πέναλτι του Roberto Baggio, που αποτέλεσε στη συνέχεια κομμάτι γνωστής τηλεοπτικής διαφήμισης. Αποκάλυψη ήταν η Βουλγαρία του Hristo Stoitchkov, που πέταξε έξω την κάτοχο του τίτλου Γερμανία στα προημιτελικά με 2-1, ενώ η εικόνα που έχει μείνει στους φιλάθλους είναι ο πανηγυρισμός του Bebeto με τους Mazinho και Romario στο 3-2 με την Ολλανδία, αφιερωμένος στον νεογέννητο γιο του.
Στην Αμερική έδωσε για πρώτη και μοναδική φορά το παρών και η Ελλάδα, με όχι και τόσο καλή παρουσία, αφού υπέστη τρεις ήττες χωρίς να πετύχει γκολ (10-0 τέρματα). Μαύρη στιγμή η δολοφονία του Κολομβιανού Andres Escobar από κάποιον μεθυσμένο φίλαθλο, ως μιας μορφής τιμωρία για το αυτογκόλ του στον αγώνα με τις H.Π.Α., που κόστισε στη χώρα του την πρόκριση στην επόμενη φάση.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 17/71994 ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ – ROSE BOWL (94.194 θεατές)
ΒΡΑΖΙΛΙΑ – ΙΤΑΛΙΑ 0-0 (3-0 πεν.)
ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Taffarel, Jorginho (Cafu), Marcio Santos, Aldair, Branco, Mazinho, Zinho (Viola), Mauro Silva, Dunga, Bebeto, Romario
ΙΤΑΛΙΑ: Pagliuca, Mussi (Apolloni), Baresi, Maldini, Benarrivo, Berti, D.Baggio (Evani), Albertini, Donadoni, R.Baggio, Massaro

ΓΑΛΛΙΑ (1998)

Το 16ο Mundial ήταν η χαρά του ποδοσφαιρόφιλου. Για πρώτη φορά με 32 αντί για 24 ομάδες, ο αριθμός των αγώνων αυξήθηκε σημαντικά και η αλλαγή του συστήματος ευνόησε τον επιθετικό τρόπο παιχνιδιού. Αυτή τη φορά ήταν η σειρά της διοργανώτριας Γαλλίας, υπό την καθοδήγηση του Zinedine Zidane, να κατακτήσει τον τίτλο και να προστεθεί στο «prive club» των επτά ομάδων (Ουρουγουάη, Ιταλία, Γερμανία, Βραζιλία, Αγγλία, Αργεντινή, οι άλλες έξι), που έχουν στεφθεί Παγκόσμιες Πρωταθλήτριες. Οι «Bleu» χρειάστηκαν κάποια δόση τύχης για να φτάσουν στον τελικό, όμως εκεί «διέλυσαν» στην κυριολεξία την Βραζιλία με 3-0, που παρόντος του Ronaldo ήταν το μεγάλο φαβορί της διοργάνωσης. Αυτό που δεν κατάφερε ο μεγάλος Michel Platini κατάφεραν οι απόγονοί του, Zidane, Thuram, Lizarazu, Petit, Barthez, Blanc και σία, κάνοντας τη νύχτα μέρα στα Ηλύσια Πεδία, όπου εκατομμύρια κόσμου πανηγύριζαν την επιτυχία.
Δεν μπορεί να μείνει αμνημόνευτη η προσπάθεια της 3ης Κροατίας, που είχε στιςτάξεις τον πρώτο σκόρερ, Davor Suker (6 γκολ) και διέσυρε την Γερμανία στα προημιτελικά (3-0), αλλά και η πολύ καλή Ολλανδία που έφτασε μια ανάσα από τον τελικό. Καλύτερο παιχνίδι μπορεί να χαρακτηριστεί αυτό της φάσης των 16ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία (2-2) που τα είχε όλα. Τέσσερα γκολ, εκ των οποίων το ένα του Michael Owen αναγνωρίστηκε ως το καλύτερο της διοργάνωσης, μία αποβολή που συζητιέται και σήμερα στο «νησί» (David Beckham) και ένας άσημος τερματοφύλακας, ο Carlos Roa να πιάνει το πέναλτι του David Batty και να στέλνει την ομάδα στα προημιτελικά. Υπολογίζεται ότι περίπου 37 δισεκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν συνολικά τους αγώνες του Mundial και 1,3 δις τον τελικό.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 12/71998 ΠΑΡΙΣΙ – STADE DE FRANCE (80.000 θεατές)
ΓΑΛΛΙΑ – ΒΡΑΖΙΛΙΑ 3-0
Zidane 27, 45, Petit 92
ΓΑΛΛΙΑ: Barthez, Lizarazu, Leboeuf, Desailly, Thuram, Djorkaeff (Vieira), Deschamps, Zidane, Petit, Karembeu (Boghossian), Guivarc’h (Dugarry)
ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Taffarel, Cafu, Aldair, J.Baiano, R.Carlos, C.Sampaio (Edmundo), Dunga, Rivaldo, Leonardo (Denilson), Bebeto, Ronaldo.

ΚΟΡΕΑ – ΙΑΠΩΝΙΑ (2002)

Το 17ο Mundial χαρακτηρίστηκε ως η διοργάνωση των εκπλήξεων, με τους μικρούς να προχωράνε ακάθεκτοι και τα «φαβορί» να αποχαιρετούν νωρίς τη διοργάνωση. Μόνο ο τελικός ανάμεσα στη Βραζιλία και τη Γερμανία λέγεται πως «έσωσε» το γόητρο του ‘τουρνουά από πλευράς ονομάτων. Με οδηγό τα τρία «RO», Ronaldo, Rivaldo, Ronaldinho, η «selecao» έφθασε στην 5η κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου, νικώντας την Γερμανία με 2-0, χάρη σε δύο γκολ του Ronaldo. Ο τελευταίος αναδείχτηκε και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 8 γκολ, τα περισσότερα από το 1970. Οι Λατινοαμερικάνοι ήταν ίσως η μοναδική «όαση» σε ένα Mundial που ήταν γεμάτο από άτεχνους, αλλά άρτια καταρτισμένους και γυμνασμένους αθλητές.
Η Χρυσή Μπάλα περιήλθε στα χέρια του τερματοφύλακα της Γερμανίας, Oliver Kahn, που με τις εμφανίσεις οδήγησε τα «panzer» στη 2η θέση. Οι μεγαλύτερες εκπλήξεις ήταν οι Τουρκία και Κορέα, που κατέκτησαν την 3η και 4η θέση. Ειδικά η τελευταία αποτέλεσε τον «φονιά» των Ευρωπαίων, «πετώντας» από τη διοργάνωση την Πορτογαλία, την Ιταλία και την Ισπανία διαδοχικά. Πάντως, οι Ασιάτες είχαν την απόλυτη συμπαράσταση της διαιτησίας, που λειτούργησε σε αρκετές περιπτώσεις ως ο δωδέκατος παίκτης της ομάδας. Οι «άρχοντες με τα μαύρα» ταλαιπώρησαν αρκετές φορές τα μέσα ενημέρωσης με τα απίστευτα «κατορθώματά» τους.
Απρόσμενη ήταν η πορεία της «πρωτάρας» Σενεγάλης, που έφθασε στα προημιτελικά, όπως και των Η.Π.Α., που δείχνουν να εξελίσσονται σε μια νέα ποδοσφαιρική δύναμη. Από την άλλη, η μεγάλη απογοήτευση ήταν η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια του 1998, Γαλλία, που αποκλείστηκε από την Α’ Φάση, χωρίς μάλιστα να σημειώσει γκολ! Άλλα μεγάλα ονόματα που γύρισαν νωρίς-νωρίς σπίτι τους ήταν η φιλόδοξη νικήτρια Αργεντινή, η Ιταλία και η Πορτογαλία. Υπολογίζεται ότι τον τελικό του 17ου Mundial παρακολούθησαν περίπου 2 δις τηλεθεατές.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 30/62002 ΓΙΟΚΟΧΑΜΑ – INTERNATIONAL STADIUM (69.000 θεατές)
ΒΡΑΖΙΛΙΑ – ΓΕΡΜΑΝΙΑ 2-0
Ronaldo 67, 79
ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Marcos, Cafu, Lucio, Roque Junior, Edmilson, Roberto Carlos, Gilberto Silva, Ronaldo (Denilson), Rivaldo, Ronaldinho (Juninho Paulista), Kleberson
ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Kahn, Linke, Ramelow, Neuville, Hamann, Klose (Bierhoff), Jeremies (Asamoah), Bode (Ziege), Schneider, Metzelder, Frings

ΓΕΡΜΑΝΙΑ (2006)

Η διοργάνωση επιστρέφει στην Ευρώπη, η οποία αν μη τι άλλο ξέρει να διοργανώνει καλά τέτοια γεγονότα. Σε μια κατεξοχήν ποδοσφαιρική χώρα όπως η Γερμανία, κυριαρχεί η τύχη (αλλά και το πείσμα) των Ιταλών που πήραν ένα ματς στο 95’ (Αυστραλία 1-0), ένα στο 119’ (Γερμανία 2-0) και τον τελικό κόντρα στη Γαλλία στα πέναλτι. Οι Γάλλοι ήταν αυτοί που συνολικά είχαν κερδίσει τις εντυπώσεις, καθώς μετά από δύο κάκιστες διοργανώσεις (2002, 2004) και μετριότατες εμφανίσεις, μεταμορφώθηκαν στη νοκ-άουτ φάση σε υπερομάδα. Η «εικόνα» του Mundial είναι πάντως σίγουρα η «κεφαλιά» του Zinedine Zidane στο τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του στο στήθος του Marco Materazzi. Τον τελικό της Γαλλίας με την Ιταλία παρακολούθησαν «μόλις» 715 εκατομμύρια τηλεθεατές, κάτι που δίνει και μια απάντηση στην εμμονή της FIFA να βάλει την Ασία στο κόλπο, αν δούμε τα νούμερα του Mundial 2002.
ΤΕΛΙΚΟΣ: 9/7/2006 ΒΕΡΟΛΙΝΟ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΤΑΔΙΟ (69.000 θεατές)
ΙΤΑΛΙΑ – ΓΑΛΛΙΑ 1-1 (5-3 πεν.)
Zidane 7 (πεν.) – Materazzi 19’
ΙΤΑΛΙΑ: Marcos, Cafu, Lucio, Roque Junior, Edmilson, Roberto Carlos, Gilberto Silva, Ronaldo (Denilson), Rivaldo, Ronaldinho (Juninho Paulista), Kleberson
Buffon, Grosso, Cannavaro, Zambrotta, Materazzi, Gattuso, Camoranesi, Perrotta (De Rossi), Pirlo, Toni, Totti (Iaquinta)
ΓΑΛΛΙΑ: Barthez, Abidal, Gallas, Thuram, Sagnol, Vieira, Makelele, Malouda, Zidane, Ribery (Trezeguet), Henry (Wiltord)